Ένα διαμέρισμα που αρχικά έμοιαζε περιοριστικό.
Ένα ζευγάρι που μόλις είχε αγοράσει το σπίτι του πίστευε ότι ο χώρος είναι πολύ στενός για να υποστηρίξει τραπεζαρία και ουσιαστικούς αποθηκευτικούς χώρους, θεωρώντας ότι οι δυνατότητές του είχαν ήδη εξαντληθεί.

Η μελέτη ξεκίνησε από αυτήν ακριβώς την αμφιβολία. Σημεία που θεωρούνταν δεδομένα επαναξιολογήθηκαν και απέκτησαν νέο ρόλο. Το κενό δίπλα στο ψυγείο, που αρχικά προοριζόταν για τραπέζι κουζίνας, μετατράπηκε σε βεστιάριο εισόδου, καλύπτοντας μια βασική ανάγκη που μέχρι τότε δεν είχε βρει θέση στο σπίτι.

Ο χώρος του καθημερινού φαγητού σχεδιάστηκε με διαφορετική λογική. Ένας ανακλινόμενος πάγκος εντάχθηκε σε υπάρχουσα εσοχή, προσφέροντας λύση για το γρήγορο γεύμα χωρίς να επιβαρύνει την εικόνα του χώρου. Παράλληλα, η αποθήκευση οργανώθηκε διακριτικά — χαμηλά και στενά ή κρεμαστά στοιχεία — ώστε ο χώρος να παραμένει καθαρός και ευέλικτος.

Χρόνια αργότερα, η ίδια λογική σχεδιασμού κλήθηκε να απαντήσει σε μια νέα πρόκληση. Σε έναν τοίχο μόλις 2,20 μ., το παιδικό δωμάτιο έπρεπε να φιλοξενήσει δύο κρεβάτια, δύο γραφεία και αποθηκευτικούς χώρους. Ένας ενιαίος, πολυμορφικός όγκος φιλοξενεί όλες τις λειτουργίες του δωματίου, μετατρέποντας τον περιορισμό του χώρου σε παιχνίδι μέσα από το χρώμα και τον σχεδιασμό.

Η ανάθεση αυτή, πέντε χρόνια μετά την πρώτη συνεργασία, επιβεβαιώνει τη σχέση εμπιστοσύνης που χτίστηκε στον χρόνο. Ένα σπίτι που συνεχίζει να εξελίσσεται μαζί με τη ζωή των ανθρώπων του, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και οι πιο απαιτητικοί περιορισμοί μπορούν να μετατραπούν σε λειτουργικές λύσεις με διάρκεια.