Δύο διαμερίσματα στην ίδια οικογενειακή πολυκατοικία, σχεδιασμένα για δύο δίδυμες αδελφές που μέχρι τότε μοιράζονταν τον ίδιο χώρο ζωής. Η απόφαση για ανακαίνιση σηματοδότησε και μια νέα φάση: την ανάγκη να οριστεί για πρώτη φορά ο προσωπικός τους χώρος, η καθημερινότητα και η ταυτότητα καθεμίας ξεχωριστά.

Κατά τη μελέτη εξετάστηκαν πολλαπλές λύσεις διαρρύθμισης, με στόχο τον σαφή διαχωρισμό των λειτουργιών και την ανεξαρτησία των δύο κατοικιών. Ωστόσο, παρά τις διαφορετικές αφετηρίες, οι επιλογές στις βασικές χωρικές αποφάσεις συνέκλιναν — οι ανάγκες, οι ρυθμοί και ο τρόπος ζωής παρέμειναν κοινός τόπος.

Η διαφοροποίηση προέκυψε τελικά μέσα από την ύλη. Τα δύο διαμερίσματα απέκτησαν τον χαρακτήρα τους μέσω διαφορετικών υλικών, χρωματικών επιλογών και επιμέρους ειδικών κατασκευών, που λειτούργησαν ως προσωπικές δηλώσεις μέσα σε ένα κοινό αρχιτεκτονικό πλαίσιο.

Το αποτέλεσμα είναι δύο κατοικίες με κοινή λογική αλλά διαφορετική αίσθηση, επιτρέποντας σε καθεμία να κατοικήσει τον χώρο με τον δικό της τρόπο και σε κάθε διαμέρισμα να αποκτήσει τη δική του σαφή ταυτότητα.